Alba

1. — альба. Ўрта асрлар Ғарбий Европа адабиётида «тонг қўшиғи» деб номланган жанр. Альбада ошиқ рицарнинг гўзал маъшуқаси билан бўлган пинҳоний учрашувлари куйланади. Бу пинҳоний висол дамлари тонг нурига қиёсланади. Жанрнинг номи ана шундан келиб чиққан. Альба кўп ҳолларда ошиқ ва маъшуқанинг диалог (қ.)ларидан иборат бўлиб, унинг монологик (қ. Монолог) шакли жуда кам учрайди. Монологик шакл асосан севишганлардан бирининг ҳасратларидан иборат бўлади. Ф. Энгельс таъбири билан айтганда, альба «провансаль ишқий лириканинг нури»дир. Йигит одатда турмушга чиққан аёлни севиб қолар ва улар тунда пинҳона учрашиб турар эканлар. Ана шундай висол тунлари тонг отарида ошиқ йигитнинг дўстлари альба куйлашиб, севишганларни огоҳлантирар эканлар.

Manba: Хотамов, Н.; Саримсоқов, Б. (1979). Адабиётшунослик терминларининг русча-ўзбекча изоҳли луғати. Tashkent: Ўқитувчи., 21-bet.